Pozwolono nam

/Wiersz napisany na szkolny konkurs literacki (pisany o 5 rano w dniu oddania prac :D)/

Pozwolono nam dzierżawić

kilka fragmentów wieczności

i snuć swego losu szarą nić

z przędzy nienawiści i miłości.

Pozwolono nam na radość,

na zabawę i na zbytki,

aby ciału czynić zadość,

instynkt zaspokoić płytki.

Pozwolono nam pamiętać

o swym duchu i o wierze,

byśmy z czcią umieli klękać

przed tym, czego niepomne jest zwierzę.

Pozwolono nam się uczyć,

rozumem poznawać świat,

pośród prawd i fałszów kluczyć,

mając wiedzę za pan brat.

Lecz na błędy nie ma zgody,

nie ma drugiej szansy.

Winy pełni chłopiec młody,

konsekwencje – człowiek starszy.

Bo żyć nam pozwolono,

ale tylko raz,

byśmy zasilili grono

dobrze wykorzystujących czas.

Chociaż w sztuce życia gramy

bez wskazówek, scenariusza,

chociaż nęcą nas omamy,

wygrać musi czysta dusza.

Więcej żyć już nie będziemy,

cieszmy się, czym mamy.

Okrzyk nasz nie jest niemy,

nie są sztywne świata ramy.

Choć umrzemy, żyjmy!

/Dalszy ciąg barokowych inspiracji/

Krótkie jest ludzkie życie,

krótki nasz na ziemi czas.

Dzisiaj pączek jest w rozkwicie,

zwartą ścianą stoi las;

jutro płatki spadną z kwiatu,

pod toporem padną pnie.

Przypatrz się naturze-bratu,

bo to samo czeka cię.

Lecz kwiat zanim uschnie - pachnie,

zanim zwiędnie - cieszy wzrok.

Czas swój wykorzystaj trafnie,

choć cię zapomnienia skryje mrok.

Choć twe czyny bez znaczenia

w perspektywie czasu,

chociaż płonne twe marzenia,

chociaż wszyscy spoczniem w piachu.

Życie swoje chwyć za grzywę,

działaj póki czas.

Prostuj w sobie to, co krzywe,

nie patrz na krytykę mas.

Baw się, pracuj, kochaj, płacz!

Z uśmiechem przyjmuj każdy dzień.

W przyszłość z optymizmem patrz

i żyj zgodnie z rytmem serca twego drżeń.

Definicja szczęścia

Chcę oglądać z Tobą zachody słońca,

chcę patrzeć na światło igrające w Twoich włosach,

chcę z Tobą trząść się z zimna i umierać z gorąca,

chcę słyszeć szczęście brzmiące w naszych głosach.

Chcę biec z Tobą przez łąkę pełną stokrotek,

chcę słuchać z Tobą wiatru w koronach drzew.

Chcę być nierozważna niczym podlotek,

chcę byś usłyszał mój radosny śpiew.

Chcę liczyć gwiazdy, robić głupoty,

gadać o niczym przez cały dzień.

Urządzić bitwę na papierowe samoloty,

wpatrywać się w nasz na ziemi cień.

Chcę iść z Tobą na spacer w księżycową noc,

chcę móc się zawsze wypłakać w Twój rękaw.

Chcę byś dawał mi szczególną moc

- moc dostrzegania we wszystkim piękna.

Chcę, żebyś zapomniał o wszystkim co nas dzieli

i cieszył się tym, co nas łączy.

Chcę, byśmy że mamy siebie wiedzieli.

Niech się szczęście w nasze serca sączy!

Nie zamkniesz w klatce

Zodiakalny lew, tak ciekawy świata

nie krępuj go, nie zamykaj w klatce!

Pociąga go natura nieskończenie bogata,

która swemu dziecku co najlepsze dać chce.

Ona koi ból śpiewu ptaków głosem,

szumem koron drzew, złotym słońca blaskiem.

Cięgle kusi go pełnym doznań trzosem,

ofiaruje mu nawet serce własne.

Tyle do odkrycia, do przeżycia jeszcze!

Nie ustaje lew w drodze po swe szczęście.

Błoto z jego stóp zmyją ciepłe deszcze

choćby opadł z sił w rozpaczy zamęcie.

Choćby burzy huk odebrał odwagę.

a szalony wiatr zgiął do ziemi w pół,

to niezłomny lew znajdzie na to radę:

wie, że jeden jest jego życia król.

Panem życia jest, swych losów kolei.

Choć popełnia błędy, ma do tego prawo.

Żyje każdym dniem, trwając wciąż w nadziei,

że to, co jest złe swoim trudem zmieni.

Szczęście osiągnie tylko w zgodzie z sobą,

Nie robiąc nic wbrew naturze człowieka.

I to tylko bliscy pomóc mu w tym mogą,

by się nie bał się losu, co niechybnie czeka.

Kiedy jest szczęście?

Szczęście jest, gdy masz rodzinę,

przyjaciół wokół siebie,

którzy nawet w najczarniejszą godzinę

zrozumieją i wesprą ciebie.

Gdy się rozwijasz, nabywasz wiedzę,

gdy zdobywasz nowe umiejętności.

Gdy potrafisz wyjść poza barier miedzę

i otworzyć się na ludzi w drodze do wolności.

Gdy robisz to, co kochasz,

gdy masz nadzieję na dobre jutro,

gdy możesz podziwiać świata barw pełen wachlarz,

gdy sam kolorujesz swego życia płótno.

Gdy potrafisz cieszyć się każdą małą radością,

gdy bieżąca chwila jest ci cenna jak diament.

Gdy kochasz z wzajemnością.

Gdy spoglądasz w wiszący nad głową gwiazd firmament.

Gdy czujesz wiatr we włosach

i promienie słońca na twarzy.

Gdy słyszysz życzliwość w ludzkich głosach.

Gdy potrafisz marzyć.

Moim kiepom z bielawskiej gimbazy :)

Napisany jeszcze przed zakończeniem roku szkolnego, ale do tej pory jakoś nie miałam okazji zaprezentować go światu.

,,Bielawskie kiepy na zawsze w moim sercu" ~ T.K.

Mieliśmy chwile lepsze i gorsze,

lecz zawsze razem przeżywaliśmy je.

Bywało, że złościliśmy się na siebie troszkę

i czasem troski kładły na nas cień.

Tak wiele lat wspólnego życia,

raz róże, a raz ciernie.

Czerpałam radość z razem z Wami bycia,

miłość do Was gdzieś we mnie drzemie.

Ciężko mi z myślą, że przychodzi nam się rozstać,

ale takie właśnie jest życie - zmienne.

I choć wolałabym na zawsze z Wami zostać,

to los wyznaczył mi tory odmienne.

Lecz zostaną mi po Was wspomnienia,

ich nikt mi nie zabierze.

I choć często się kłóciliśmy,

to dzisiaj zawrzemy przymierze.

Dziękuję Wam za piękne lata,

za te długie przerwy na ławce pod drzewem.

To dzięki Wam jestem bogata w radość życia,

którą wyrażać chcę śpiewem.

W spojrzeniu radość

Bo widzę świat w jasnych barwach,

czystym szczęściem w szczęścia łzach,

bogatym radością skąpaną w złotym słońcu,

bogatym w euforię na tęczy końcu.

Choć coś mi znane, to jednak nowe

za każdym razem, gdy pada na nie mój wzrok.

Szczęśliwy, kto ma za patronkę sowę

i cieszy go nieustający wrażeń potok.

Kto docenia piękno drzemiące wokół

i najsłabsze światło dostrzega w mroku.

Kto wdzięcznym jest za życie

i korzysta z niego należycie:

nie marnuje ani chwili

poświęcając czas na doskonalenie siebie.

Ci, którzy dzień dzisiejszy spędzili

z korzyścią dla innych i siebie.

Kto kocha bezchmurne niebo i krople deszczu,

ogień i wodę, słońce i cień,

i żyje życiem dzień w dzień,

stu lat szczęścia dozna w ćwierćwieczu.