Czas snu

Po horyzont widać tylko

śnieżnobiały, miękki puch.

Oczekuj kroków nadchodzącej zimy,

wytężając pilnie słuch.

Jaśnieją w słońcu milionem diamentów

mrozem ścięte niebios łzy,

a każdą gałąź z ciemności odmętów

wydobędą światła skry.

Tysiące białych igieł szadzi,

delikatnych niczym sen,

które mróz na drzewach sadzi,

ubierając las w cudowny tren.

Jednobarwna połać śniegu

rozdarta cieniem drzew.

Życie świata zatrzymane w biegu,

pośród ciszy niemy śpiew.